انسانها بیشتر تمایل به گفتن دارند تا شنیدن.
هر چه بیشتر سکوت کنیم و سکوت کنیم و گوش بدهیم صمیمیتر و با نفوذتر می شویم. همه ما دوست داریم که صحبت کنیم و به کسانی که به صحبتهای ما خوب و مشتاقانه گوش میدهند، علاقه مند می شویم. یکی از علل محبوب شدن برخی روانکاوان و یا از بین رفتن محبوبیت بعضی دیگر از آنها، همین شنیدن و یا گفتن است.
باید خیلی بیشتر از آنچه که می گوییم بشنویم. از قدیم گفته اند:
” دو چندان که می گویی، می شنو.”
کسی که زیاد حرف می زند؛ نیاز به گفتن دارد و سکوت شما این نیاز را در او مرتفع می سازد و صبر شما تاثیر صمیمانه خود را می گذارد. محبوبیتی که شما به دنبال آنید؛ با سکوت میسر می گردد نه با گفتن.
بشنوید. بشنوید و باز هم بشنوید.
اشخاصی که مدام نصحیت می کنند، فراوان راهنمایی می کنند و انتقاد می کنند ، شما را کلافه و منزجر می کنند.
خانمی که به محض ورود شوهرش به منزل، شروع می کند به گفتن و گفتن؛ از تاثیر گذاری خودمی کاهد و آقایی که از شنیدن گفتههای خانم اجتناب می کند و حوصله شنیدن ندارد از صمیمیت موجود می کاهد.
در جمع دوستان و بستگان که قرار می گیرید، مراقب باشید بیش از همه گوش کنید و کمتر از همه، حرف بزنید. حتی به دیگران، علاقه مندی خود را برای شنیدن نشان دهید.
وقتی کمتر حرف می زنیم، مبالغه می کنیم، مسخره و انتقاد می کنیم و کمتر پشت سر دیگران حرف می زنیم؛ و همین موضوع، شخصیت مثبت تری را در ذهن دیگران از ما ایجاد می کند که به صمیمیت ما کمک می کند.
![]()
فراتر برویم سایتی درباره موفقیت در کار و زندگی